Centrum Pompidou zamknięte do 2030 roku: gdzie jest teraz kolekcja

Centrum Pompidou jest zamknięte. Budynek przy placu Beaubourg przestał przyjmować zwiedzających we wrześniu 2025 roku, a na początku 2026 ruszył generalny remont. Centrum ma wrócić dopiero w 2030 roku i dokładnej daty otwarcia nikt jeszcze nie podaje. Jeśli planujecie Paryż w najbliższych latach, wykreślcie Pompidou z listy — ale nie wykreślajcie jego kolekcji, bo ona nie zniknęła, tylko rozjechała się po mieście. Poniżej mówimy, gdzie jej teraz szukać, a dalej zostawiamy historię samego budynku — bo architektura Renzo Piano i Richarda Rogersa stoi na miejscu i nadal jest jedną z najdziwniejszych rzeczy w centrum Paryża.

Gdzie teraz zobaczyć kolekcję Pompidou

Biletów do Pompidou nie kupicie, bo nie ma czego zwiedzać — ale zbiory Musée national d’art moderne nie pojechały do magazynu. Centrum rozdzieliło je między inne instytucje w ramach programu „Constellation”:

• Grand Palais, Panteon i Musée d’art moderne de Paris — tu trafiają największe wystawy ze zbiorów Pompidou.
• Biblioteka publiczna Bpi przeniosła się do budynku Lumière w 12. okręgu i działa na tych samych zasadach co wcześniej.
• Kino oraz Cinémathèque du documentaire pokazują swoje programy w mk2 bibliothèque.
• Studio 13/16 dla młodzieży działa od wiosny 2026 roku w Gaîté Lyrique.
• Ircam, instytut badań nad muzyką, został na swoim miejscu przy placu Strawińskiego.
• W Massy pod Paryżem powstaje nowa siedziba Centre Pompidou Francilien — otwarcie zaplanowano na wiosnę 2027 roku, a pierwsze weekendy pokazowe na październik 2026.

Program zmienia się co sezon, więc przed wyjazdem sprawdźcie aktualną listę miejsc na stronie centrepompidou.fr.

Jak dostać się do Centrum Pompidou?

Centrum Pompidou znajduje się w bardzo dobrej lokalizacji w centrum Paryża, pomiędzy dzielnicami Les Halles i Marais. Jeśli wybierzesz hotel w pobliżu, będziesz miał łatwy dostęp do wszystkich zabytków.

Najbliższe stacje metra to Rambuteau, Hotel de Ville (linia 11) i Les Halles (linia 4).

Architektura i przeznaczenie centrum

Były prezydent Francji Georges Pompidou uważał w latach sześćdziesiątych, że Paryżowi, jako rozwiniętemu miastu, brakuje wielofunkcyjnego centrum kulturalnego ukierunkowanego na sztukę współczesną. Frekwencja dowiodła, że miał rację: przed zamknięciem Pompidou odwiedzało ponad trzy miliony osób rocznie.

Centre Georges-Pompidou, bo tak brzmi pełna nazwa centrum, znajduje się przy 9 rue Beaubourg. I to nie przypadek, że jest tak „nowoczesne”. Powstało ponad sześćset projektów, a ten, zdaniem krytyków, był najciekawszy i najbardziej dopasowany znaczeniowo.

Niezwykłe dzieło architektów Renzo Piano i Richarda Rogersa zostało wzniesione w 1977 roku jako bodziec dla wszystkich zwolenników klasycyzmu i miłośników starożytności. Koncepcja budynku ma podkreślać, że jest to centrum sztuki współczesnej: zwrócona na zewnątrz komunikacja sprawia, że nie można o tym ani na chwilę zapomnieć.

W rzeczywistości układ budynku miał również walor praktyczny. Pokoje w ośrodku są przestronne i pojemne.

Co było na wystawach

W muzeum były stałe wystawy pionierów XX wieku – Kandinsky’ego, Modiglianiego, Matisse’a i Picassa. Byli też Pollock, Chagall i Magritte. W sumie kolekcja liczyła pięćdziesiąt dziewięć tysięcy eksponatów.

Część centrum była przeznaczona na wystawy czasowe. Pokazywano tam zarówno artystów o ugruntowanej pozycji, jak Boltanski, Chirico czy Klein, jak i twórców współczesnych nam. Wszystko, co nowe i przełomowe w sztukach wizualnych, przewijało się przez te sale.

Sztuka współczesna, choć nie jest uważana za sztukę dla każdego, jest sztuką cieszącą się dużym zainteresowaniem publiczności. Nie bez powodu Pompidou było trzecim najczęściej odwiedzanym miejscem w Paryżu, po Luwrze i Wieży Eiffla.

Czym Pompidou było w środku

Pompidou nigdy nie było tylko galerią i właśnie dlatego jego zamknięcie tak bolało. Na drugim piętrze działały dwa kina z pokazami klasyki, dzięki którym można było przy okazji dać odpocząć nogom.

Na dole, w piwnicy, mieściła się mała sala Atelier Brancusi, a dla dzieci prowadzono warsztaty pod opieką profesjonalistów.

Były też trzy lokale w różnych przedziałach cenowych: tani bar z kanapkami, kawiarnia na antresoli i restauracja Georges na dachu, do której stolik rezerwowano z wyprzedzeniem.

Albumy, książki o designie i plakaty sprzedawano w księgarniach na piętrach. Z tego wszystkiego zostało jedno: plac przed budynkiem żyje dalej. Uliczni muzycy, malarze i handlarze pamiątkami są na miejscu, a sąsiednią fontannę Strawińskiego można oglądać za darmo — remont jej nie dotyczy.

» Czytaj także – 10 rzeczy, które warto przywieźć z Paryża

Biblioteka, która się wyprowadziła

Bpi, publiczna biblioteka Pompidou, zajmowała trzy piętra budynku i wejście do niej było bezpłatne. Na czas remontu przeniosła się do budynku Lumière w 12. okręgu Paryża — z tym samym katalogiem, tymi samymi godzinami i nadal bez biletu. Czego natomiast nie da się zastąpić, to słynnego widoku z ruchomych schodów i z tarasu na dachu: ten wraca razem z budynkiem.  

Do 2030 roku Pompidou zobaczycie tylko z zewnątrz — ale to wciąż jedna z najdziwniejszych konstrukcji w Paryżu i nadal warto przed nią stanąć.